Pnącza świata cz. 2.

          Hortensja pnąca (Hydragena Petiolaris) – jedyne pnącze wśród hortensji. Naturalnym siedliskiem hortensji pnącej jest Japonia, Chiny, Korea. W ostatnich latach coraz bardziej popularna w naszych ogrodach. Uprawiana ze względu na jej dekoracyjność, dużą mrozoodporność i niewygórowane wymagania. W naszym klimacie wyrasta do wysokości około 10 m, przytrzymuje się podpór, drzew, altan korzeniami przybyszowymi. Może też być bardzo interesującą rośliną okrywową, zwłaszcza w zacienionych miejscach. Liście ciemnozielone, błyszczące, jajowate do 10 cm długości. Jesienią przebarwiają się na kolor żółty. Kwitnie obficie od maja do lipca, kwiaty nawet do 25 cm, białe. Bardzo mocne pnącze wymaga masywnych podpór.

          Wymaga stanowisk pół-cienistych i cienistych, ze względu na swoją masywność- osłoniętych od wiatrów. Gleby próchniczne, wilgotne o odczynie kwaśnym.Aby cieszyć się szybkim wzrostem i kwitnieniem hortensji pnącej, należy zapewnić jej dużą wilgotność podłoża. Ze względu na duży wzrost części podziemnej i nadziemnej, sadzimy do odpowiednio przygotowanej ziemi  w odległości co najmniej 30 cm od murów.

          Wysadzamy ją od wiosny do jesieni, wykopując dołek dużo większy od bryły korzeniowej. Wypełniamy go ziemią o odczynie kwaśnym. Po posadzeniu rośliny formujemy wokół niej nieckę, aby maksymalnie zatrzymać wodę używaną do podlewania rośliny  Pędy przytwierdzamy do podpór. Nawozimy w okresie wiosennym, ostatnia dawka nawozów w czerwcu, używamy do tego celu nawozów do roślin kwasolubnych.Hortensja pnąca nie wymaga specjalnego cięcia, przycinamy tylko uszkodzone, suche lub przemarznięte pędy, w okresie wiosennym lub tuż po kwitnieniu. W naszych warunkach klimatycznych roślina prawie całkowicie odporna na mróz.

          Chmiel zwyczajny (Hummulus Luppulus) – roślina wieloletnia, (bylina) dwupienna z rodziny konopiowatych. Co roku z podziemnej karpy wyrastają nowe pędy nadziemne i rozłogi.

W stanie naturalnym występuje w Europie, Bliskim Wschodzie, Ameryce Północnej. Jako roślina uprawowa występuje w strefie umiarkowanej i ciepłej. Bardzo bujne i wartościowe pnącze lub roślina okrywowa w ogrodzie. Łodyga czterokanciasta, z włoskami na krawędziach. W ciągu roku wyrasta do 6 m wysokości i 2-3 m szerokości. Jesienią liście przebarwiają się na kolor zielono-pomarańczowy.

          Doskonale pnie się po drutach, słupach, drzewach, czepiając się haczykowatymi włoskami.Bardzo dobrze nadaje się do zacienienia altan, pergoli  Liście naprzeciwległe, bujne zielone, 3 lub 5 klapowe. W miejscu ukazywania się kwiatów liście mniejsze, bez klapowe, nasada sercowa. Wzrok przyciągają kotowate kwiatostany żeńskie przypominający szyszki. Kwitnie w sierpniu i wrześniu. Roślina używana w przemyśle browarniczym, leczniczym, kosmetycznym oraz ma zastosowania kulinarne do przyrządzania surówek, zup.

          Wymaga stanowiska słonecznego, chociaż może także rosnąć w miejscach silnie zacienionych. Gleby żyzne, przepuszczalne, i lekko wilgotne. W czasie upałów należy intensywnie podlewać. Chmiel jest rośliną mrozoodporną, doskonale znosi przeciągi. Może być stosowana jako roślina okrywowa. Nadaje się do upraw w pojemnikach na balkony, tarasy. Późną jesienią przycinamy na wysokości 10 cm nad ziemią. Karpy możemy zabezpieczyć przez ściółkowanie.

Pnącza świata cz. 1.

          Pnącza świata – to cykl opisów dotyczący pnącz pochodzących z różnych stron świata. Są to rośliny uprawiane w naszych ogrodach, które powinny przezimować w naszych warunkach klimatycznych. Niektóre z nich nadają się na stanowiska tylko i wyłącznie słoneczne, ciepłe, najlepiej południowa lub wschodnia wystawa przy murze, budynku. Na zimę wymagają okrycia. Część z nich można uprawiać na tarasach, balkonach. Jednym z najbardziej wymagających, a jednocześnie najbardziej urokliwych pnącz jest Męczennica błękitna ( Passiflora careulea).

          Męczennica błękitna występuje w lasach Brazylii i Argentyny. Często uprawiana w cieplejszych krajach. Należy do pnącz szybko rosnących, w naszych warunkach może dorastać do około 3 m, a w uprawie donicowej ( balkony, tarasy ) do około 1 m. Roślina półzimnozielona. Liście średniej wielkości, szeroko-sercowe  5-7 klapowe, ciemnozielone. Niezwykłe kwiaty w kolorze niebieskofioletowym i białym, czasami przyjmują odcień różowy lub czerwony z przebarwieniami w formie okręgu. Średnica kwiatu do 12 cm. Kwitnie od czerwca do września. Pojedynczy kwiat żyje bardzo krótko bo około 24 godziny. Owocem jest dosyć duża jagoda, pomarańczowożółta, soczysta, jadalna lecz mdła, niezbyt smaczna w naszym klimacie. Bogata w witaminę C, miąższ używany jest do sporządzania galaretek, napoi chłodzących.

          Roślina polecana do uprawy przy ogrodzeniach, murach, budynkach. Wymaga stanowiska słonecznego, ciepłego, osłoniętego od wiatrów najlepiej o wystawie południowej lub zachodniej. Gleby żyzne, próchniczne, przepuszczalne. W upalne lata wymaga częstego podlewania, aby bryła korzeniowa była zawsze wilgotna. Roślina lubiąca wilgoć, możemy spryskiwać liście.W warunkach zimowych mróz uszkadza pędy wierzchołkowe. Wiosną przycinamy nad 4–8 oczkiem, usuwamy przemarznięte i niepożądane pędy.Bardzo szybko wybija nowe pędy. Na zimę wymaga ściółkowania i okrywania np. słomą, suchymi liściami, agrowłókniną. Niska mrozoodporność do około minus10 stopni.

          Uprawiana również w donicach na trasach balkonach oraz ogrodach zimowych. Najlepiej uprawiać w donicach ceramicznych, raczej mniejszych niż większych. Przesadzamy tylko do 2 lat. Później wymieniamy górną warstwę ziemi. Donice zaopatrujemy w drabinkę po której roślina będzie się pięła. Wymaga nawożenia, regularnego podlewania i spryskiwania liści, wtedy wydaje dorodne owoce. W okresie zimowym przenosimy ją do pomieszczenia jasnego i chłodnego o temperaturze około 5 – 10 stopni. W okresie spoczynku liście mogą odpadać. Wiosną przycinamy nad 4–8 oczkiem. W kwietniu wystawiamy na balkon, do ogrodu.

          Dostępne u nas są też męczennica fioletowa ( Passiflora Violacea), o kwiatach w kolorze fioletowym oraz męczennica modra ( Passiflora Constance Elliot), o kwiatach w kolorze jaskrawo-kremowym, białym.

          UWAGA. Liście męczennic są trujące zawierają związki cyjanku.

          Łacińską nazwę " kwiat męki pańskiej" roślinie nadali misjonarze, którzy dotarli do Ameryki Południowej. W budowie kwiatu doszukali się symboli męki Jezusa Chrystusa. Dziesięciu apostołów obecnych przy ukrzyżowaniu, ilości zadanych ran jak i zarówno ilości gwoździ którymi został przybity do krzyża oraz korony cierniowej..

Bonsai do ogrodu.

          Bonsai – sztuka miniaturyzowania drzew lub krzewów, uprawianych w płaskich naczyniach. Proces uprawy polega na specyficznym przycinaniu oraz pielęgnacji roślin. Sztuka uprawy bonsai pochodzi z Chin. Jednak kojarzona jest głównie z Japonią. Zminiaturyzowane drzewa i krzewy występują w ogrodach japońskich. Uzyskanie doskonałych efektów jest rezultatem wieloletniej pracy. W sztuce uprawy bonsai wyróżnia się różne style, w zależności od kształtowanej korony, pnia oraz pochylenia pnia w stosunku do podstawy. Drzewko bonsai jest żywą rośliną, wymaga ciągłej pielęgnacji, nawożenia, przycinania i podlewania. Wykorzystujemy też narzędzia mechaniczne do utrzymania skarłowacenia drzewka.

          Każda roślina jest inna. Przystępując do formowania jej, musimy ją dokładnie poznać. Inspiracji poszukujemy w naturze. Nasze bonsai jest przedstawieniem natury w formie skarłowaciałej. Przystępując do formowania musimy wiedzieć czego chcemy, jak ma wyglądać. Cięcia i pielęgnację przeprowadzamy cierpliwie, dążąc do naszego docelowego wyglądu. Nie robimy nic wbrew naturze. Formowanie bonsai nie podlega recepturom, są to Twoje wolne przemyślenia, zgodne z naturą.

          Do uprawy bonsai najlepiej nadają się drzewa długowieczne jak dąb, sosna, cis, grab, świerk, jałowiec. Możemy również wykorzystać każdy krzew i drzewo, zarówno liściaste jak i iglaste. Najlepszym źródłem do pozyskania sadzonek przeznaczonych na bonsai są szkółki i sklepy ogrodnicze. Mamy szansę wyboru drzewka już rozwiniętego, z wyraźnym pokrojem. Wyhodowanie drzewka bonsai z nasion jest procesem dłuższym i bardziej skomplikowanym, gdyż przez parę lat musimy czekać aż nasza sadzonka urośnie.

          Proces kształtowania ogrodowego bonsai trwa od kilku do kilkunastu lat. Poddajemy je bardzo intensywnym zabiegom jak skracanie, obcinanie, prześwietlanie czy drutowanie niektórych konarów. Ogrodowe bonsai osiągają wysokości do 3 – 4 m. Bardzo ważna jest proporcja naszego drzewka bonsai, a zwłaszcza jego pnia, najczęściej wynosi ona 1:10 do 1 :15, tzn przy 20 cm średnicy pnia przy nasadzie nasze drzewko osiąga około 2 – 3 m. Uformowane, miniaturowe drzewko ma mocne korzenie, zwężający się pień ku górze. Dolna cześć pnia około do 1/3 wysokości jest pozbawiona konarów, natomiast do 2/3 częściowo odsłonięta. Najniższe konary są najgrubsze i najdłuższe, im wyżej tym konary są cieńsze i krótsze.

          Sadząc drzewko bonsai w ogrodzie wybierzmy starannie stanowisko. Wybierzmy mu zaciszne miejsce, osłonięte od mroźnych i suchych wiatrów. Stanowisko powinno być na tyle wyeksponowane, aby było widać cały pokrój drzewka. Drzewka uprawiane w pojemnikach, zabezpieczamy na zimę. Zadbajmy o bryłę korzeniową aby nie przemarzła i nie przeschła. Umieszczamy ją w pojemniku drewnianym, wypełnionym korą lub torfem. Bonsai uprawiane z naszych endemicznych drzew zimą trzymamy na zewnątrz, aby zapewnić im zimowy odpoczynek. Nie przenosimy ich do ciepłych pomieszczeń.

Róże królowe ogrodu.

Róże znane są miłośnikom roślin od paru tysięcy lat.Pierwsze uprawy rozpoczęto w Sumerze i Chinach. Sadzono je w ogrodach królewskich, przy świątyniach, nadawano im najpiękniejsze imiona. Nazywana jest "królową ogrodu". Istnieją w tysiącach odmian, urzekają barwami, kształtem kwiatów, formą i zapachem. Róże rośliny szlachetne odwdzięczają się swym pięknem tym, którzy o nie dbają. Poza walorami ogrodowymi wykorzystywane są w przemyśle kosmetycznym, leczniczym a nawet jako umocnienia wydm piaszczystych ( Róża pomarszczona - Rosa Rugosa Thunb.), oraz w kuchni.

W ogrodnictwie róże ze względu na zastosowania i charakter wzrostu dzielimy na następujące grupy:

• Róże wielkokwiatowe, najchętniej kupowane do ogrodu. Kwiaty róż wielkokwiatowych są duże, pełne, o ładnej budowie pąka, osadzone pojedynczo na pędzie. Dostępna jest pełna paleta kolorów odmian jednobarwnych oraz liczna grupa dwubarwnych. Nadają się na kwiat cięty.
• Róże wielokwiatowe, posiadają mniejsze kwiaty, zebrane w kwiatostany. Mogą być pełne lub pojedyncze  Wszystkie róże tej grupy kwitną obficie, dobrze powtarzają kwitnienie. Wiele nadaję się na kwiat cięty.
• Róże okrywowe, szybko okrywają grunt pokładającymi się pędami, lub rozrastając się przez odrosty korzeniowe. Mają ozdobne liście, kwiaty i owoce. Są odporne na mróz i choroby, nie wymagają dużej pielęgnacji. Nadają się do obsadzania skarp.
• Róże pnące, są to róże rosnące najsilniej. Wymagają podpór i podwiązywania. Mogą to byś pergole, słupy, kraty na ścianach budynków. Rozróżniamy tutaj róże sztywno łodygowe, wiotko-łodygowe, powtarzające kwitnienie, kwitnące tylko raz, ale długo i obficie.
• Róże parkowe, mają pokrój krzewiasty. Nie wymagają podpór, kwiaty od pojedynczych do pełnych, przeważnie w ciepłych pastelowych barwach. Są odporne na mróz i choroby. Możemy je sadzić pojedynczo i w grupach.Wysokość krzewów do 2,5 m.
• Róże rabatowe, też mają pokrój krzewiasty lecz sięgają tylko do 100 cm wysokości. Kwitną bardzo intensywnie, wytwarzając do kilkudziesięciu kwiatów na jednym pędzie.
• Róże pienne ( drzewkowe), które są szczepione na pędzie dzikiej róży, na wysokości około 90 – 140 cm. W postaci drzewkowej występują róże zaliczane do wyżej opisanych pięciu grup.
• Róże miniaturowe, karłowe odmiany róży chińskiej o wysokości 15-30 cm i szerokości do 20 cm. Kwitnie przez całe lato, nadaje się do upraw w pojemnikach.

          Róże wymagają gleb żyznych nie podmokłych, słonecznych i niezbyt wietrznych stanowisk. Na glebach bardzo suchych należy pamiętać o podlewaniu, rzadko ale obficie. Ze względu na obfite kwitnienie wymagają intensywnego nawożenia, specjalistycznymi nawozami do róż zawierającymi duże ilości fosforu i potasu. Róże wielkokwiatowe i wielokwiatowe przycinamy wiosną koło 10-20 cm nad powierzchnią ziemi. Pozostałe odmiany przycinamy nisko tylko pierwszej wiosny po posadzeniu, w następnych latach usuwamy tylko pędy przemarznięte, chore i przecinamy zbytnio zagęszczony krzew. Konieczne jest usuwanie przekwitniętych, suchych kwiatów, przyspieszając w ten sposób powtórzenie kwitnienia.

Są krzewami wrażliwymi na choroby i szkodniki. Najczęściej szkodniki występują na liściach. Zaliczamy tu min., przędziorka chmielowca, mszyce różano-szczeciowe, bruzdownica pędówka, nimułka różana. Zwalczamy je środkami o działaniu kontaktowym lub żołądkowym.

Do najczęstszych chorób zaliczamy, mączniak prawdziwy róży, szara pleśń, czarna plamistość róży. Liście zarażone zbieramy i niszczymy, natomiast krzewy opryskujemy środkami grzybobójczymi.

Jukka piękna bylina ogrodowa

          Jukka ( Yucca L.) - liczy około 50 gatunków bylin, krzewów i drzew. Rośliny zaliczane są do agawowatych. W naturalnym środowisku występują w Ameryce północnej, Środkowej i na Azorach. W warunkach Polski najczęściej spotykana jest jukka włóknista (karolińska) zwana juką ogrodową. Jest to wiecznie zielona bylina, ma twarde mieczowate liście, zakończone kolcem, zebrane w gęste rozety. Liście o długości 30 – 50 cm i szerokości 2 – 3 cm. Kwiaty dzwonkowate, zebrane w duży kwiatostan w postaci zwisającej wiechy, osadzonej na zdrewniałym pędzie o wysokości 100 – 150 cm. Kwiat zajmuje ponad połowę wysokości pędu. Kolor kwiatów biały, biało-kremowy  Rozeta wydająca kwiat, po kwitnięciu zamiera i wydaje potomne rozety kwitnące w następnych latach. Z uwagi na dość ścisłe ułożenie rozet, prawie nie zauważamy tego procesu. W uprawie w Polsce rzadko wydaje owoce ( mięsisty pestkowiec), gdyż kwiaty przystosowane są do zapylania przez ćmy.

          Wymaga gleby piaszczysto próchnicznej, niezbyt żyznej o odczynie zasadowym. Jukka wymaga stanowiska SŁONECZNEGO ( warunek konieczny do kwitnienia) , w miarę osłoniętego od wiatrów ze względu na duży kwiatostan. Stanowisko jukki powinno być starannie dobrane ze względu na bardzo duży system korzeniowy. Jukka nie jest rośliną zbyt wymagająca. Wymaga regularnego podlewania, ale gleba nie może być bardzo mokra, gdyż źle to wpływa na system korzeniowy. Wiosną należy zasilić nawozami mineralnymi, o przedłużonym okresie działania, aby wzmocnić roślinę przed kwitnięciem. Latem ilości nawozów dozujemy umiarkowanie. Przez cały okres wegetacyjny usuwamy suche, uszkodzone zewnętrzne liście. Po kwitnieniu usuwamy również pęd kwiatowy. Jukka rozkwita na przełomie czerwca i lipca.

          Jukka jest rośliną zimozieloną, mrozoodporną. Jednak lepiej zabezpieczyć ją na okres zimowy. System korzeniowy jukki okrywamy gałęziami drzew iglastych. Natomiast z rozety najważniejsze są liście wewnętrzne, młode pędy. Zabezpieczamy je wsypując do środka rośliny suche liście i jednocześnie podwiązując , liście zewnętrzne.

          Najlepszym okresem do rozmnażania jest wiosna. Rozmnażamy ją poprzez podział bryły korzeniowej, lub ukorzeniania odrostów. Uszkodzenia powstałe w wyniku podziału rośliny smarujemy środkiem grzybobójczym lub popiołem drzewnym. Zabezpiecza to przed chorobą grzybową. Pozyskane sadzonki sadzimy i przycinamy rozetę liści, aby sadzonka szybciej się ukorzeniła. Jeżeli roślina wydała nasiona, możemy też uzyskać sadzonki z nasion.

          Jukka jest ozdobą każdego ogrodu. W całej okazałości, możemy ją podziwiać posadzoną jako roślinę pojedyncza posadzoną na trawniku, lub tle innych zielonych roślin. Bardzo ładnie prezentuje się w grupie lub szpalerze. Atrakcyjnie będzie wyglądała też na skalniakach otoczona niskimi bylinami, lub trawami ozdobnymi.

          Nadaje się do upraw doniczkowych, na balkonach i tarasach, lecz musimy zapewnić jej odpowiednio dużą donicę, wypełnioną przepuszczalnym podłożem. Na okres zimy donicę starannie zabezpieczamy, lub przechowujemy w zimnym i jasnym pomieszczeniu, pamiętając o nawilżaniu podłoża. Jest odporna na choroby i szkodniki. Polecana dla niedoświadczonych ogrodników, pod warunkiem zapewnienia jej minimalnych wymagań.

Przedwiośnie w ogrodzie.

Śniegowy puch powoli zaczyna zanikać. W promieniach coraz wyżej położonego słońca, na przełomie lutego i marca, pojawiają się pierwsze oznaki wiosny. Zaczynają zakwitać przebiśniegi, śnieżnica wiosenna , oczary i krokusy.

              Budzenie naszego ogrodu do życia, zaczynamy już w lutym. Zaczynamy od zrzucania zalegającego śniegu na drzewach i krzewach zwłaszcza iglastych. Zalegający i topniejący śnieg ma bardzo duża masę, może być przyczyną połamania drzew i konarów.

              Przycinamy żywopłoty iglaste, jeszcze przed rozwojem pąków. Cięcia dotyczą również drzew i krzewów owocowych  Możemy również przyciąć krzewy kwitnące późną wiosną i latem ( pięciornik). Usuwamy przed wszystkim chore, uszkodzone i niepotrzebne pędy. Cięcia pobudzą drzewa i krzewy do wytwarzania nowych, mocnych i zdrowych pędów, oraz poprawia ich pokrój. Miejsca cięć zabezpieczamy maścią ogrodniczą, chroniąc rośliny przed chorobami. Należy wykonać też bielenie drzew, o ile tego zabiegu nie wykonaliśmy w grudniu.

              Jeżeli w ogrodzie mamy brzoskwinię to zadbajmy o nią. Wykonujemy pierwszy oprysk fungicydem miedziowym. Zabezpiecza on nie tylko przed kędzierzawością liści, ale również przeciw rakowi bakteryjnemu. Następny oprysk wykonujemy w czasie nabrzmiewania pąków, ale jeszcze przed ich rozwinięciem. Używamy do tego celu fungicyd grzybobójczy.

              Pamiętajmy również o podlewaniu liściastych roślin zimozielonych przy dodatnich temperaturach (różanecznik, ostrokrzew, pieris). W skutek mocno operującego słońca, tracą one duże ilości wody poprzez transpiracje. W przypadku zamarzniętej ziemi, uzupełnienie braków jest prawie niemożliwe  W przypadku dni ciepłych i bardzo ciepłych, w ciągu dnia odkrywamy rośliny zabezpieczone na zimę, aby temperatura pod okryciami zbytnio nie wzrosła, i aby nasze rośliny nie rozpoczęły zbyt wcześnie okresu wegetacji. Jednocześnie w miarę rozmarzania ziemi, usypane kopczyki z ziemi, torfu, kory rozgarnujemy.

              Sprawdzamy o ile to możliwe stan trawników, nie dopuszczamy do tworzenia hałd śniegu na trawnikach, powodujących w późniejszym okresie zlodowacenia, które są przyczyną zamierania trawy i powstawania pleśni pośniegowej. Ograniczamy również chodzenie po trawnikach, aby zbytnio nie ubić śniegu. Na konkretne zabiegi pielęgnacyjne, aerację, wertykulację i uzupełnianie ubytków, musimy poczekać co najmniej do połowy marca.Wycinamy również suche trawy ozdobne. Im wcześniej tym lepiej, gdyż trawy szybko tworzą nowe pędy które możemy uszkodzić podczas usuwania suchych traw.

              Po jesiennym przygotowaniu rabat, możemy już wysiać nasiona roślin kiełkujących w niskich temperaturach jak miłek, tojad, oraz warzywa wczesnowiosenne o ile nie zrobiliśmy tego jesienią. Rozpoczynamy produkcję rozsad roślin jednorocznych, wysiewając je do pojemników. Najbardziej odpowiednim podłożem do produkcji rozsad jest ziemia z dodatkiem włókien orzecha kokosowego. Przykrywamy folią, szybą aby podnieść wilgotność i wymusić szybsze kiełkowanie. Pojemniki umieszczamy w jasnej i ciepłej werandzie lub na parapetach południowych okien. Pamiętamy o odpowiednim zwilżaniu i nawożeniu w okresie wzrostu siewek. Po osiągnięciu przez siewki 3-4 liści pikujemy. Robimy przegląd inspektów, przygotowując je do wysiania nasion jak i przesadzenia ( tzw. hartowanie) rozsad wytworzonych w domu.

              Najwyższa już pora rozplanować rabaty z kwiatami jednorocznymi oraz rozmieszczenie warzyw i jarzyn na naszych grządkach. Czas pomyśleć o zakupie nasion.

              Zadbajmy również o nasze oczko wodne. Pamiętajmy o wykonaniu przerębli, aby tlen dostawał się do wody. Usuwamy martwe zwierzęta, obumarłe części roślin, aby nie opadły na dno. Gdzie będą ulegały rozkładowi i gniciu, co może w konsekwencji prowadzić do zanieczyszczenia wody i rozpostrzeniania się chorób. Przycinany roślinność brzegową, trawy kiedy jeszcze jest do nich dobry dostęp.

             Nie zapominajmy też o naszych narzędziach ogrodowych. To samo dotyczy też mebli ogrodowych. Czyszczenie, konserwacja, malowanie, zabezpieczania przed korozją i wilgocią są zabiegami na które zwracamy uwagę przez cały sezon, ale szczególnie zainteresujmy się tym problemem przed sezonem, gdyż później po prostu może nam zabraknąć czasu.

              Spokojnie czekamy na wiosnę.  

Prawie wszystko o magnolii "SUSAN"

Magnolie ( Magnolia L.) były prawdopodobnie pierwszymi roślinami kwiatowymi które pojawiły się na Ziemii. Są jednymi z piękniejszych roślin ozdobnych. Występują w postaci drzew lub krzewów. Aktualnie na powierzchni ziemii występuje ich około 250 gatunków. W stanie naturalnym występują w Azji Wschodniej oraz w Ameryce Południowej i Północnej. Ponadto są jednymi z najpopularniejszych roslin ozdobnych uprawianych na całym świecie również w Polsce. Zakwitają one wiosną, przed rozwojem liści, kwiatami o płatkach podobnych do wydłużonego tulipana. W zależności od gatunku kwiaty przyjmują różne kolory. Wbrew pozorom nie sa kłopotliwe w uprawie. Po spełnieniu minimalnych wymagań, oczarują nas swoimi kwiatami.

Pąk kwiatowy magnolii zimą

Kwiat na  magnolii pod koniec lata

Jedną z najpopularniejszych odmian jest odmiana "SUSAN". Prawie niezawodna w uprawie i bardzo dobrze znosi nasze warunki klimatyczne, wytrzymała na mróz. Wyhodowana w USA, jest mieszańcem magnolii "NIGRA" oraz "ROSEA". Pąki kwiatowe zawiązuje latem, na wierzchołkach pędów, są owłosione i znacznie grubsze od pąków liściowych. Kwiat oryginalny, o wydłużonym kształcie, składający się z sześciu płatków, w kolorze purpurowym, na końcach lekko jaśniejszym o średnicy do 15 cm. Kwitnie bardzo obficie. W związku z późnym kwitnieniem, przełom maja/czerwca pąki nie przemarzają wiosną. Jedną z najciekawszych niespodzianek jest jej ponowne zakwitanie w miesiącu sierpień/wrzesień. Ponowne kwitnięcie nie jest tak obfite jak wiosenne.

"SUSAN" jest jedną z łatwiejszych magnolii w uprawie. Wymaga stanowiska słonecznego, osłoniętego od mroźnych, suchych wschodnich i północnych wiatrów. Wymaga gleb żyznych, próchniczych, przepuszczalnych i wilgotnych. Odczyn gleby lekko kwaśny.

Magnolię sadzimy w odpowiednio przygotowanym dołku, wypełnionym kwaśnym torfem. Po obsypaniu korzeni, zbytnio nie udeptujemy ziemi, gdyż ma dosyć kruchy system korzeniowy. Następnie ściółkujemy glebę korą, która zmniejsza parowanie wody z gleby, dodatkowo zakwasza glebę, nie dopuszcza do zachwaszczenia, a jednocześnie chroni system korzeniowy zimą przed przemarzaniem.

Kwitnienie na wiosnę

"SUSAN" nie wymaga okrywania na zimę, lecz w pierwszych latach po posadzeniu jest lepiej zabezpieczyć krzew przed mrozami. Można to wykonać za pomocą agrowłókniny, słomy, natomiast system korzeniowy chronimy korą, lub warstwą gałęzi z drzew iglastych. Ze względu na wczesne tworzenie pąków kwiatowych magnolii nie przycinamy, lecz usuwamy tylko uschnięte, połamane i przemarznięte pędy. Do nawożenia używamy nawozów wieloskładnikowych, stosujemy je wiosną, a ostatnią dawkę najpóźniej w lipcu.

"SUSAN" tworzy krzew o wysokości do 4 m i szerokości do 4 m.